Πόσες χιλιάδες, αμέτρητες λέξεις, ανούσιες, άσκοπες, τόσο φτωχές.
Πως να αποδώσουν το συναίσθημα, το καρδιοχτύπι, εκείνο το σφίξιμο το οικείο όταν χάνεται μια ανάσα καθώς κλειδώνεται βαθιά μέσα να πονά.
Όταν τα πέταλα πέφτουν πόσο εύκολα πετάμε όλη τη γλάστρα χωρίς να ελέγξουμε τις ρίζες, ότι δεν αποδίδει δεν αξίζει να ζει.
Κυριαρχία κι υποταγή αναλώσιμες, σαν προφυλακτικά που άπαξ και τελείωσε η πράξη ανήκουν στο κάδο απορριμάτων.
Τόσα μεγάλα λόγια για να κρύβονται μικροί άνθρωποι, μη τυχόν και αποκαλυφθεί η αλήθεια.
Κι όμως όπως λένε τα σκουπίδια του ενός είναι ο θησαυρός κάποιου άλλου.
Να ονειρεύεστε λοιπόν θησαυροί, κάντε μεγάλα όλα, την ελπίδα, τη φαντασία, τη λαχτάρα, την επιθυμία.
Θα ακουστεί το τραγούδι και θα σας ζητηθεί ξανά και ξανά να ξεδιψάσετε το πόθο που εσείς γεννάτε.
Τετάρτη 30 Αυγούστου 2017
Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016
Η επιστροφή
στεκόταν εκεί αγέρωχο παρ' όλο που ο χρόνος του είχε φερθεί άσχημα.. εκεί που όλα ξεκίνησαν και τελείωσαν για εκείνη... ανατριχιάζει καθώς ένα ρεύμα τη διαπερνά.. και ξαφνικά ο χρόνος τη τραβά πίσω τότε που έσφυζε από ζωή..
μια ανάσα, ένα βήμα, δύο, τρία.. λίγο ακόμα μέχρι εκείνη τη βαριά ξύλινη πόρτα..στρώνει νευρική τα κουρέλια της, προσπαθεί να κατευνάσει τα άγρια σγουρά μαλλιά της.. εκεί της είπαν όλοι στο χωριό.. εκεί θα έβρισκε τον εαυτό της.. από μέσα ακούγονται φωνές, γέλια, βογκητά, βαριοί αναστεναγμοί και κάτι άλλο.. κάτι που δεν είχε ξανακούσει ποτέ.. της θύμιζε τα φίδια που σφυρίζουν πριν χυμήξουν... και ξαφνικά ουρλιαχτά κι άλλα γέλια.. ξεροκαταπίνει.. ήρθε εδώ να βρει τον εαυτό της σωστά?! ορθώνει το ανάστημα της και με μια τελευταία στάλα γενναιότητας χτυπά το βαρύ ρόπτρο της πόρτας... ακούστηκε σαν να ήχησαν χιλιάδες κι αμέσως ξαφνιασμένη πετάγεται πίσω.. όλα σώπασαν απότομα.. έτοιμη να το βάλει στα πόδια, να αρνηθεί να μάθει την αλήθεια της, στρέφει τη πλάτη της όμως τη σταματά το τρίξιμο του ξύλου και μια ζεστή φωνή.. ήρθες επιτέλους? σε περιμέναμε.. ένα χαμόγελο ανάμεσα στις σκιές.. νεύει σιωπηλή και πλησιάζει.. πέρνα μέσα μικρή.. άργησες.. καθώς ακολουθεί τη σκιά αναστενάζει.. χάθηκα στο μονοπάτι για την επιστροφή.. οι βαριοί ώμοι τραντάζονται καθώς το γέλιο πλημμυρίζει το σκοτεινό διάδρομο.. είναι ποτέ δυνατόν να χάθηκες εσύ? πόσο αφηρημένη πρέπει να είσαι? ανασηκώνει τους ώμους της κουρασμένη.. δεν ξέρω.. στράφηκα σε άλλα πράγματα, δοκίμασα άλλο δέρμα, άλλη ζωή.. η σκιά σταματά... και? βρήκες αυτό που ήθελες? παρατηρεί το ξεχασμένο καπέλο, το κουκλάκι σε σχήμα κουνελιού, που έραψε με δάχτυλα ματωμένα.. όχι γι' αυτό γύρισα. ελπίζοντας να με συγχωρέσετε... καθώς τα πλησιάζει και φορά το καπέλο, παίρνει αγκαλιά το κουνέλι και μια πόρτα ανοίγει.. η σκιά στέκεται στο πλάι και της δείχνει το φωτεινό χώρο.. καλώς όρισες και πάλι Αλίκη.. για εμάς δεν έφυγες ποτέ.. όλοι σε περιμέναμε μέχρι να δεχτείς πως ανήκεις εδώ ανάμεσα μας..
Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2015
το μαχαίρι
θυμάσαι άραγε?
εκείνη τη βροχερή νύχτα που με κάλεσες μπροστά σου ντυμένη με τα μαύρα μου, το σακί όπως μου θύμιζες αυταρχικά μη τυχόν και ξεχνιόμουν ότι ήταν κάτι πιο σημαντικό..
δικό σου δώρο, όπως και η ζωή μου...
στάθηκα μπροστά σου τρέμοντας σαν φύλλο, πόσο πολύ με τσάκιζε η σιωπή σου...
μα πιο πολύ εκείνη η φωνή. η προστακτική, η ήρεμη, η απόλυτη...
χόρεψε... μια λέξη μόνο.. χόρεψε... και εμένα μου κόπηκαν τα γόνατα από τη ντροπή...
κι όμως μου έδωσες το χρόνο να το καταπιώ να υπακούσει το κορμί μου απαγορεύοντας τους φόβους μου να πάρουν μορφή...
και άρχισα δειλά να κινούμαι μπροστά στα σκοτεινά σου μάτια... εκείνο το αγέλαστο πρόσωπο...
και στροβιλίστηκα, λίκνισα το κορμί μου προδίδοντας όλα μου τα μυστικά, όλες εκείνες τις κρυφές σκέψεις που φώλιαζαν βαθειά μέσα μου...
και σε πλησίασα προκλητικά, έσκυψα μπροστά σου μια ανάσα μακριά από τα χείλη σου...
μέσα σε μια στιγμή βρέθηκα με το μαχαίρι σου στα χέρια μου, το πιο οδυνηρό χάδι πάνω στο δέρμα μου..
να χορεύει πάνω μου σαν εραστής που καθοδηγεί τις κινήσεις μου..
μικρά ρυάκια να κυλάνε πάνω μου ζεστά, πορφυρά...
το βλέμμα σου ακόμα πιο σκοτεινό καθώς το μαχαίρι σου μου χάριζε ματωμένα χάδια..
γεμάτη, ανοιχτή, βρεγμένη, το μαύρο κολλημένο πάνω μου ανακαταμένο με το κόκκινο..
και δειλά σου προσφέρω το μαχαίρι σου λουσμένο με τη πηγή της ύπαρξης μου...
μαύρο ανακατεμένο με κόκκινο....
εκείνη τη βροχερή νύχτα που με κάλεσες μπροστά σου ντυμένη με τα μαύρα μου, το σακί όπως μου θύμιζες αυταρχικά μη τυχόν και ξεχνιόμουν ότι ήταν κάτι πιο σημαντικό..
δικό σου δώρο, όπως και η ζωή μου...
στάθηκα μπροστά σου τρέμοντας σαν φύλλο, πόσο πολύ με τσάκιζε η σιωπή σου...
μα πιο πολύ εκείνη η φωνή. η προστακτική, η ήρεμη, η απόλυτη...
χόρεψε... μια λέξη μόνο.. χόρεψε... και εμένα μου κόπηκαν τα γόνατα από τη ντροπή...
κι όμως μου έδωσες το χρόνο να το καταπιώ να υπακούσει το κορμί μου απαγορεύοντας τους φόβους μου να πάρουν μορφή...
και άρχισα δειλά να κινούμαι μπροστά στα σκοτεινά σου μάτια... εκείνο το αγέλαστο πρόσωπο...
και στροβιλίστηκα, λίκνισα το κορμί μου προδίδοντας όλα μου τα μυστικά, όλες εκείνες τις κρυφές σκέψεις που φώλιαζαν βαθειά μέσα μου...
και σε πλησίασα προκλητικά, έσκυψα μπροστά σου μια ανάσα μακριά από τα χείλη σου...
μέσα σε μια στιγμή βρέθηκα με το μαχαίρι σου στα χέρια μου, το πιο οδυνηρό χάδι πάνω στο δέρμα μου..
να χορεύει πάνω μου σαν εραστής που καθοδηγεί τις κινήσεις μου..
μικρά ρυάκια να κυλάνε πάνω μου ζεστά, πορφυρά...
το βλέμμα σου ακόμα πιο σκοτεινό καθώς το μαχαίρι σου μου χάριζε ματωμένα χάδια..
γεμάτη, ανοιχτή, βρεγμένη, το μαύρο κολλημένο πάνω μου ανακαταμένο με το κόκκινο..
και δειλά σου προσφέρω το μαχαίρι σου λουσμένο με τη πηγή της ύπαρξης μου...
μαύρο ανακατεμένο με κόκκινο....
Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2015
Τι είναι και τι δεν είναι το Gor (με μια δόση χιούμορ ή και με όχι τόση)
Κάτι φταίει που με έκανε να αποφασίσω να γράψω τι είναι επιτέλους το Gor με μια γερή δόση χιούμορ...
Μέρος πρώτο: Τι δεν είναι το Gor:
Δεν είναι ένας τρόπος ζωής που φιμώνει μια σκλάβα και την κάνει έρμαιο των επιθυμιών Του Αφέντη της ακόμα κι αν αυτό μπορεί να τη βλάψει.
Δεν είναι μια νοοτροπία που υιοθετείται για να καθιερώσουμε το ψυχοπαθή δολοφόνο που κρύβουμε μέσα μας
Δεν είμαστε ούτε εξωγήινοι ούτε μεταλλαγμένοι (κοιτάχτηκα δεν φύτρωσε δεύτερο κεφάλι).
Δεν βασιζόμαστε τυφλά στα βιβλία φυσικά και ξέρουμε ότι αν με σφάξει για τον οποιοδήποτε λόγο κανείς δεν θα πει εύγε (εκτός κι αν μπήκε ήδη στο Δαφνί, η τρέλα πάει σε όλα).
Μπορώ να γράψω ένα μονόλογο σεντόνι για το τι δεν είναι...
Δεν είναι ένα τέρας που θα καταβροχθίσει όποιον πιστό το αγαπήσει ούτε γίνονται ανθρωποθυσίες στο όνομά του..
Μέρος δεύτερο: Τι είναι το Gor - Εισαγωγή
To Gor είναι ένας πλανήτης όμοιος με το δικό μας παράλληλα στον ίδιο χρόνο και εποχή με το δικό μας αλλά.. δεν είναι η γη..
Είναι άλλοι νόμοι, άλλο περιβάλλον, άλλη νοοτροπία, άλλος τρόπος ζωής.. μα πάνω απ' όλα? Είναι μια σειρά βιβλίων που γράφτηκαν από ένα ανθρώπινο νου...
"The Goreans, often so cruel to one another, tend to have an affection for wildlife and growing things, which they regard as free, and thereby deserving of great respect."
Page 238 - Captive of Gor
"Goreans care for their world. They love the sky, the plains, the sea, the rain in the summer, the snow in the winter. They will sometimes stand and watch clouds. The movement of grass in the wind is very beautiful to them. More than one Gorean poet has sung of the leaf of a Tur tree. I have known warriors who cared for the beauty of small flowers."
Page 119 - Hunters of Gor
Δεν μπορώ να συγκρίνω το τρόπο αντίληψης και ζωής ενός Gorean στο πλανήτη του με το τρόπο που όσοι το υιοθετούν και το πράττουν στη ζωή τους εδώ… είναι αδιανόητο σε πολλά επίπεδα γιατί απλούστατα δεν είναι δυνατόν.
Αγαπάμε τη φιλοσοφία του και την απλότητα του.. οι κώδικες αντίληψης συμπεριφοράς τόσο Των Ανδρών, Των Γυναικών αλλά και των σκλάβων θα μπορούσα να πω πως είναι σχεδόν ποιητική.. οι κώδικες τιμής, η αυτογνωσία και η αποδέσμευση ταμπού και η απόλυτη απόρριψη εγωισμού. (βέβαια αυτά έτσι τα αντιλαμβάνομαι εγώ)
"How can I ever thank you?" he cried, stepping back, holding me, proudly, looking at me. "Between friends," I said, "thanks are neither needed, nor possible."
Page 116 - Mercenaries of Gor
"On this alien world a strong man may feel and express emotions, and that the hypocrisy of constraint is not honored on this planet."
Page 25 - Tarnsman of Gor
"Honor is important to Goreans, in a way that those of Earth might find it hard to understand; for example, those of Earth find it natural that men should go to war over matters of gold and riches, but not honor; the Gorean, contrariwise, is more willing to submit matters of honor to the adjudication of steel than he is matters of riches and gold; there is a simple explanation for this; honor is more important to him."
Page 42 - Beasts of Gor
"In denying it we deny our nature. In betraying it we betray no one but ourselves. The master will never be happy until he is a master. The slave will never be happy until she is a slave. It is what we are."
Page 159 - Explorers of Gor
"More real than the law is the heart." Tahari Proverb
Page 146 - Tribesmen of Gor
"The Perfect Bondage" is said to be one man and one woman, the complete master and the complete slave, ideal and perfect for each other's needs."
Page 442 - Slave Girl of Gor
Δεν διαφέρω από μια οποιαδήποτε άλλη κοπέλα απλά δεν είμαι υποτακτική, δεν διαπραγματεύομαι αλλά έχω φωνή να εκφραστώ...
Ότι όρους είχα να πω μου ζητήθηκε από την αρχή.. με άκουσε, μιλήσαμε, συζητήσαμε όπως κάνει κάθε ζευγάρι πριν μπει σ' αυτό το όμορφο χορό υποταγής και Κυριαρχίας....
Όπως ανέφερα λοιπόν ακούω και υπακούω... όταν μου ζητά κάτι νέο, διαφορετικό, άγνωστο για εμένα ξέρει πως θα υπακούσω όπως επίσης ξέρει πως θα ρωτήσω... δεν απαγορεύεται να ρωτάμε ούτε να φοβόμαστε.. μου ζητά να είναι το μυαλό μου ξύπνιο έτοιμο να μάθει σαν σφουγγάρι..
Υ.Γ. σιγά σιγά θα συμπληρώνεται... γιατί πάντα θα έχω ανθρώπους να με ρωτάνε τι είναι τελικά το Gor...
Μέρος πρώτο: Τι δεν είναι το Gor:
Δεν είναι ένας τρόπος ζωής που φιμώνει μια σκλάβα και την κάνει έρμαιο των επιθυμιών Του Αφέντη της ακόμα κι αν αυτό μπορεί να τη βλάψει.
Δεν είναι μια νοοτροπία που υιοθετείται για να καθιερώσουμε το ψυχοπαθή δολοφόνο που κρύβουμε μέσα μας
Δεν είμαστε ούτε εξωγήινοι ούτε μεταλλαγμένοι (κοιτάχτηκα δεν φύτρωσε δεύτερο κεφάλι).
Δεν βασιζόμαστε τυφλά στα βιβλία φυσικά και ξέρουμε ότι αν με σφάξει για τον οποιοδήποτε λόγο κανείς δεν θα πει εύγε (εκτός κι αν μπήκε ήδη στο Δαφνί, η τρέλα πάει σε όλα).
Μπορώ να γράψω ένα μονόλογο σεντόνι για το τι δεν είναι...
Δεν είναι ένα τέρας που θα καταβροχθίσει όποιον πιστό το αγαπήσει ούτε γίνονται ανθρωποθυσίες στο όνομά του..
Μέρος δεύτερο: Τι είναι το Gor - Εισαγωγή
To Gor είναι ένας πλανήτης όμοιος με το δικό μας παράλληλα στον ίδιο χρόνο και εποχή με το δικό μας αλλά.. δεν είναι η γη..
Είναι άλλοι νόμοι, άλλο περιβάλλον, άλλη νοοτροπία, άλλος τρόπος ζωής.. μα πάνω απ' όλα? Είναι μια σειρά βιβλίων που γράφτηκαν από ένα ανθρώπινο νου...
"The Goreans, often so cruel to one another, tend to have an affection for wildlife and growing things, which they regard as free, and thereby deserving of great respect."
Page 238 - Captive of Gor
"Goreans care for their world. They love the sky, the plains, the sea, the rain in the summer, the snow in the winter. They will sometimes stand and watch clouds. The movement of grass in the wind is very beautiful to them. More than one Gorean poet has sung of the leaf of a Tur tree. I have known warriors who cared for the beauty of small flowers."
Page 119 - Hunters of Gor
Δεν μπορώ να συγκρίνω το τρόπο αντίληψης και ζωής ενός Gorean στο πλανήτη του με το τρόπο που όσοι το υιοθετούν και το πράττουν στη ζωή τους εδώ… είναι αδιανόητο σε πολλά επίπεδα γιατί απλούστατα δεν είναι δυνατόν.
Αγαπάμε τη φιλοσοφία του και την απλότητα του.. οι κώδικες αντίληψης συμπεριφοράς τόσο Των Ανδρών, Των Γυναικών αλλά και των σκλάβων θα μπορούσα να πω πως είναι σχεδόν ποιητική.. οι κώδικες τιμής, η αυτογνωσία και η αποδέσμευση ταμπού και η απόλυτη απόρριψη εγωισμού. (βέβαια αυτά έτσι τα αντιλαμβάνομαι εγώ)
"How can I ever thank you?" he cried, stepping back, holding me, proudly, looking at me. "Between friends," I said, "thanks are neither needed, nor possible."
Page 116 - Mercenaries of Gor
"On this alien world a strong man may feel and express emotions, and that the hypocrisy of constraint is not honored on this planet."
Page 25 - Tarnsman of Gor
"Honor is important to Goreans, in a way that those of Earth might find it hard to understand; for example, those of Earth find it natural that men should go to war over matters of gold and riches, but not honor; the Gorean, contrariwise, is more willing to submit matters of honor to the adjudication of steel than he is matters of riches and gold; there is a simple explanation for this; honor is more important to him."
Page 42 - Beasts of Gor
"In denying it we deny our nature. In betraying it we betray no one but ourselves. The master will never be happy until he is a master. The slave will never be happy until she is a slave. It is what we are."
Page 159 - Explorers of Gor
"More real than the law is the heart." Tahari Proverb
Page 146 - Tribesmen of Gor
"The Perfect Bondage" is said to be one man and one woman, the complete master and the complete slave, ideal and perfect for each other's needs."
Page 442 - Slave Girl of Gor
Δεν διαφέρω από μια οποιαδήποτε άλλη κοπέλα απλά δεν είμαι υποτακτική, δεν διαπραγματεύομαι αλλά έχω φωνή να εκφραστώ...
Ότι όρους είχα να πω μου ζητήθηκε από την αρχή.. με άκουσε, μιλήσαμε, συζητήσαμε όπως κάνει κάθε ζευγάρι πριν μπει σ' αυτό το όμορφο χορό υποταγής και Κυριαρχίας....
Όπως ανέφερα λοιπόν ακούω και υπακούω... όταν μου ζητά κάτι νέο, διαφορετικό, άγνωστο για εμένα ξέρει πως θα υπακούσω όπως επίσης ξέρει πως θα ρωτήσω... δεν απαγορεύεται να ρωτάμε ούτε να φοβόμαστε.. μου ζητά να είναι το μυαλό μου ξύπνιο έτοιμο να μάθει σαν σφουγγάρι..
Υ.Γ. σιγά σιγά θα συμπληρώνεται... γιατί πάντα θα έχω ανθρώπους να με ρωτάνε τι είναι τελικά το Gor...
Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2015
Αναμνήσεις
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη πρώτη στιγμή που σε αντίκρισα...
Κάθε μου γονάτισμα μου θυμίζει τη πρώτη μου υπόκλιση μπροστά σου...
Η βροχή που πέφτει πάνω μου τη νύχτα που σε ακολούθησα ένα βήμα πίσω...
Η φωνή μου που έτρεμε καθώς οι λέξεις εκείνες κυλούσαν ανάμεσα από τα χείλη μου...
Δεν θα ξεχάσω ποτέ....
Κάθε μου γονάτισμα μου θυμίζει τη πρώτη μου υπόκλιση μπροστά σου...
Η βροχή που πέφτει πάνω μου τη νύχτα που σε ακολούθησα ένα βήμα πίσω...
Η φωνή μου που έτρεμε καθώς οι λέξεις εκείνες κυλούσαν ανάμεσα από τα χείλη μου...
Δεν θα ξεχάσω ποτέ....
Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2015
Μία...
Ανάσα σε εκλιπαρώ μόνο μια ανάσα..
Εκείνο το ευλογημένο δηλητήριο που χαρίζει μέρες ζωής σ' ένα κορμί.
Πέφτω στα πόδια σου πνιγμένη από το ίδιο μου το είναι, δείξε έλεος.
Μια ανάσα.. να λυτρωθώ από το σκοτάδι που μ' αγκαλιάζει ασφυκτικά.
Μια.... μόνο μία...
Εκείνο το ευλογημένο δηλητήριο που χαρίζει μέρες ζωής σ' ένα κορμί.
Πέφτω στα πόδια σου πνιγμένη από το ίδιο μου το είναι, δείξε έλεος.
Μια ανάσα.. να λυτρωθώ από το σκοτάδι που μ' αγκαλιάζει ασφυκτικά.
Μια.... μόνο μία...
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2015
Ένας Χαμένος Παράδεισος
Ένας χαμένος παράδεισος είναι η απουσία Σου στη ζωή μου, οι υποσχέσεις Σου να πέφτουν βροχή λούζοντας τη ψυχή μου με ροδοπέταλα.
Μια ξεχασμένη Εδέμ εκεί ανάμεσα στις σκιές κάθε φορά που τσακιζόταν το κορμί μου μπροστά στα πόδια Σου προσπαθώντας να σηκωθώ περήφανη.
Σαν μια κούκλα πορσελάνινη καθισμένη πάνω σε ένα ράφι μαζεύω σκόνη από το χρόνο ξεχασμένη εκεί σιωπηλή ακίνητη μέχρι να με κατεβάσεις, να με καθαρίσεις, να επουλώσεις τα ραγίσματα μου.
Τόσο ευαίσθητη σ' ακούω να μουρμουράς, τόσο ευάλωτη σε νιώθω να ψαχουλεύεις τις πληγές μου, τόσο όμορφη χαζέυω το σκοτεινό σου χαμόγελο.
Τα χείλη σου με καίνε, μου διαλύουν τα σωθικά, είμαι νερό, είμαι αέρας στα χέρια σου χαμένη μα είμαι φωτιά.
Μου λείπει εκείνος ο χαμένος παράδεισος που με παρέσερνες.
Στο δικό μας λαβύρινθο με φώναζες αλίκη έλα στη χώρα των θαυμάτων.
Σε ακολουθούσα μαγεμένη μα ξέχασα να αφήσω σημάδια για να μπορέσω να βρω το δρόμο της επιστροφής.
Κι έτσι φυλακισμένη αγάπησα τα σημάδια μου, τα έκανα ζωγραφιές ανεξίτηλες στο κορμί μου.
Στο χαμένο μας παράδεισο περιμένω να γυρίσεις ξανά κοντά μου.
Μια ξεχασμένη Εδέμ εκεί ανάμεσα στις σκιές κάθε φορά που τσακιζόταν το κορμί μου μπροστά στα πόδια Σου προσπαθώντας να σηκωθώ περήφανη.
Σαν μια κούκλα πορσελάνινη καθισμένη πάνω σε ένα ράφι μαζεύω σκόνη από το χρόνο ξεχασμένη εκεί σιωπηλή ακίνητη μέχρι να με κατεβάσεις, να με καθαρίσεις, να επουλώσεις τα ραγίσματα μου.
Τόσο ευαίσθητη σ' ακούω να μουρμουράς, τόσο ευάλωτη σε νιώθω να ψαχουλεύεις τις πληγές μου, τόσο όμορφη χαζέυω το σκοτεινό σου χαμόγελο.
Τα χείλη σου με καίνε, μου διαλύουν τα σωθικά, είμαι νερό, είμαι αέρας στα χέρια σου χαμένη μα είμαι φωτιά.
Μου λείπει εκείνος ο χαμένος παράδεισος που με παρέσερνες.
Στο δικό μας λαβύρινθο με φώναζες αλίκη έλα στη χώρα των θαυμάτων.
Σε ακολουθούσα μαγεμένη μα ξέχασα να αφήσω σημάδια για να μπορέσω να βρω το δρόμο της επιστροφής.
Κι έτσι φυλακισμένη αγάπησα τα σημάδια μου, τα έκανα ζωγραφιές ανεξίτηλες στο κορμί μου.
Στο χαμένο μας παράδεισο περιμένω να γυρίσεις ξανά κοντά μου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)