το μαχαίρι

θυμάσαι άραγε?
εκείνη τη βροχερή νύχτα που με κάλεσες μπροστά σου ντυμένη με τα μαύρα μου, το σακί όπως μου θύμιζες αυταρχικά μη τυχόν και ξεχνιόμουν ότι ήταν κάτι πιο σημαντικό..
δικό σου δώρο, όπως και η ζωή μου...
στάθηκα μπροστά σου τρέμοντας σαν φύλλο, πόσο πολύ με τσάκιζε η σιωπή σου...
μα πιο πολύ εκείνη η φωνή. η προστακτική, η ήρεμη, η απόλυτη...
χόρεψε... μια λέξη μόνο.. χόρεψε... και εμένα μου κόπηκαν τα γόνατα από τη ντροπή...
κι όμως μου έδωσες το χρόνο να το καταπιώ να υπακούσει το κορμί μου απαγορεύοντας τους φόβους μου να πάρουν μορφή...
και άρχισα δειλά να κινούμαι μπροστά στα σκοτεινά σου μάτια... εκείνο το αγέλαστο πρόσωπο...
και στροβιλίστηκα, λίκνισα το κορμί μου προδίδοντας όλα μου τα μυστικά, όλες εκείνες τις κρυφές σκέψεις που φώλιαζαν βαθειά μέσα μου...
και σε πλησίασα προκλητικά, έσκυψα μπροστά σου μια ανάσα μακριά από τα χείλη σου...
μέσα σε μια στιγμή βρέθηκα με το μαχαίρι σου στα χέρια μου, το πιο οδυνηρό χάδι πάνω στο δέρμα μου..
να χορεύει πάνω μου σαν εραστής που καθοδηγεί τις κινήσεις μου..
μικρά ρυάκια να κυλάνε πάνω μου ζεστά, πορφυρά...
το βλέμμα σου ακόμα πιο σκοτεινό καθώς το μαχαίρι σου μου χάριζε ματωμένα χάδια..
γεμάτη, ανοιχτή, βρεγμένη, το μαύρο κολλημένο πάνω μου ανακαταμένο με το κόκκινο..
και δειλά σου προσφέρω το μαχαίρι σου λουσμένο με τη πηγή της ύπαρξης μου...
μαύρο ανακατεμένο με κόκκινο....