Η επιστροφή

στεκόταν εκεί αγέρωχο παρ' όλο που ο χρόνος του είχε φερθεί άσχημα.. εκεί που όλα ξεκίνησαν και τελείωσαν για εκείνη... ανατριχιάζει καθώς ένα ρεύμα τη διαπερνά.. και ξαφνικά ο χρόνος τη τραβά πίσω τότε που έσφυζε από ζωή.. μια ανάσα, ένα βήμα, δύο, τρία.. λίγο ακόμα μέχρι εκείνη τη βαριά ξύλινη πόρτα..στρώνει νευρική τα κουρέλια της, προσπαθεί να κατευνάσει τα άγρια σγουρά μαλλιά της.. εκεί της είπαν όλοι στο χωριό.. εκεί θα έβρισκε τον εαυτό της.. από μέσα ακούγονται φωνές, γέλια, βογκητά, βαριοί αναστεναγμοί και κάτι άλλο.. κάτι που δεν είχε ξανακούσει ποτέ.. της θύμιζε τα φίδια που σφυρίζουν πριν χυμήξουν... και ξαφνικά ουρλιαχτά κι άλλα γέλια.. ξεροκαταπίνει.. ήρθε εδώ να βρει τον εαυτό της σωστά?! ορθώνει το ανάστημα της και με μια τελευταία στάλα γενναιότητας χτυπά το βαρύ ρόπτρο της πόρτας... ακούστηκε σαν να ήχησαν χιλιάδες κι αμέσως ξαφνιασμένη πετάγεται πίσω.. όλα σώπασαν απότομα.. έτοιμη να το βάλει στα πόδια, να αρνηθεί να μάθει την αλήθεια της, στρέφει τη πλάτη της όμως τη σταματά το τρίξιμο του ξύλου και μια ζεστή φωνή.. ήρθες επιτέλους? σε περιμέναμε.. ένα χαμόγελο ανάμεσα στις σκιές.. νεύει σιωπηλή και πλησιάζει.. πέρνα μέσα μικρή.. άργησες.. καθώς ακολουθεί τη σκιά αναστενάζει.. χάθηκα στο μονοπάτι για την επιστροφή.. οι βαριοί ώμοι τραντάζονται καθώς το γέλιο πλημμυρίζει το σκοτεινό διάδρομο.. είναι ποτέ δυνατόν να χάθηκες εσύ? πόσο αφηρημένη πρέπει να είσαι? ανασηκώνει τους ώμους της κουρασμένη.. δεν ξέρω.. στράφηκα σε άλλα πράγματα, δοκίμασα άλλο δέρμα, άλλη ζωή.. η σκιά σταματά... και? βρήκες αυτό που ήθελες? παρατηρεί το ξεχασμένο καπέλο, το κουκλάκι σε σχήμα κουνελιού, που έραψε με δάχτυλα ματωμένα.. όχι γι' αυτό γύρισα. ελπίζοντας να με συγχωρέσετε... καθώς τα πλησιάζει και φορά το καπέλο, παίρνει αγκαλιά το κουνέλι και μια πόρτα ανοίγει.. η σκιά στέκεται στο πλάι και της δείχνει το φωτεινό χώρο.. καλώς όρισες και πάλι Αλίκη.. για εμάς δεν έφυγες ποτέ.. όλοι σε περιμέναμε μέχρι να δεχτείς πως ανήκεις εδώ ανάμεσα μας..