Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη πρώτη στιγμή που σε αντίκρισα...
Κάθε μου γονάτισμα μου θυμίζει τη πρώτη μου υπόκλιση μπροστά σου...
Η βροχή που πέφτει πάνω μου τη νύχτα που σε ακολούθησα ένα βήμα πίσω...
Η φωνή μου που έτρεμε καθώς οι λέξεις εκείνες κυλούσαν ανάμεσα από τα χείλη μου...
Δεν θα ξεχάσω ποτέ....
Καλώς ήρθατε στο μικρό λούνα παρκ του μυαλού μου. Θα δείτε πράγματα όμορφα, τρομαχτικά μα και ίσως λυπητερά. Θα αντέξετε άραγε; Κάποιοι ίσως να βρεθείτε αντιμέτωποι με σκέψεις που σας βρίσκουν σύμφωνους, άλλοι πάλι ίσως θιχτείτε. Δεν έχει σημασία όμως.... Αναρωτηθείτε μόνοι σας αν είστε ευπρόσδεκτοι.
Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2015
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μια αθάνατη ελπίδα
Πόσες χιλιάδες, αμέτρητες λέξεις, ανούσιες, άσκοπες, τόσο φτωχές. Πως να αποδώσουν το συναίσθημα, το καρδιοχτύπι, εκείνο το σφίξιμο το οικεί...
-
Πόσες χιλιάδες, αμέτρητες λέξεις, ανούσιες, άσκοπες, τόσο φτωχές. Πως να αποδώσουν το συναίσθημα, το καρδιοχτύπι, εκείνο το σφίξιμο το οικεί...
-
στεκόταν εκεί αγέρωχο παρ' όλο που ο χρόνος του είχε φερθεί άσχημα.. εκεί που όλα ξεκίνησαν και τελείωσαν για εκείνη... ανατριχιάζει καθ...
-
Ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσω το blog μου μ' αυτό το τρόπο, ποτέ δεν είναι αργά βέβαια. Ποια είμαι λοιπόν που τολμά να λέει όλα όσα έχουν ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου