Ένας Χαμένος Παράδεισος

Ένας χαμένος παράδεισος είναι η απουσία Σου στη ζωή μου, οι υποσχέσεις Σου να πέφτουν βροχή λούζοντας τη ψυχή μου με ροδοπέταλα.
Μια ξεχασμένη Εδέμ εκεί ανάμεσα στις σκιές κάθε φορά που τσακιζόταν το κορμί μου μπροστά στα πόδια Σου προσπαθώντας να σηκωθώ περήφανη.
Σαν μια κούκλα πορσελάνινη καθισμένη πάνω σε ένα ράφι μαζεύω σκόνη από το χρόνο ξεχασμένη εκεί σιωπηλή ακίνητη μέχρι να με κατεβάσεις, να με καθαρίσεις, να επουλώσεις τα ραγίσματα μου.
Τόσο ευαίσθητη σ' ακούω να μουρμουράς, τόσο ευάλωτη σε νιώθω να ψαχουλεύεις τις πληγές μου, τόσο όμορφη χαζέυω το σκοτεινό σου χαμόγελο.
Τα χείλη σου με καίνε, μου διαλύουν τα σωθικά, είμαι νερό, είμαι αέρας στα χέρια σου χαμένη μα είμαι φωτιά.
Μου λείπει εκείνος ο χαμένος παράδεισος που με παρέσερνες.
Στο δικό μας λαβύρινθο με φώναζες αλίκη έλα στη χώρα των θαυμάτων.
Σε ακολουθούσα μαγεμένη μα ξέχασα να αφήσω σημάδια για να μπορέσω να βρω το δρόμο της επιστροφής.
Κι έτσι φυλακισμένη αγάπησα τα σημάδια μου, τα έκανα ζωγραφιές ανεξίτηλες στο κορμί μου.
Στο χαμένο μας παράδεισο περιμένω να γυρίσεις ξανά κοντά μου.