Ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσω το blog μου μ' αυτό το τρόπο, ποτέ δεν είναι αργά βέβαια.
Ποια είμαι λοιπόν που τολμά να λέει όλα όσα έχουν γραφτεί μέχρι στιγμής και έχω πολλά να πω ακόμα.
Είμαι μια γυναίκα όπως όλες.
Είμαι μια σκλάβα που δηλώνει με χαρά και υπερηφάνεια ιδιοκτησία.
Το πραγματικό μου όνομα δεν έχει σημασία. Ούτε το πως μοιάζω. Σημασία έχουν τα λόγια μου και η στάση μου απέναντι σε κάποιες καταστάσεις.
Είμαι μια Gorean slave, μια kajira και έχω φωνή. Έχω γνώμη και την ελευθερία να μοιράζομαι τις σκέψεις μου ελεύθερα, χωρίς φόβο.
Ορισμένοι ίσως έχετε διαβάσει τα βιβλία, κάποιοι απλά τις απόψεις άλλων για το τι είναι το Gor και πως φέρονται στα κορίτσια όπως εγώ και ίσως κάποιοι δεν έχετε δει ποτέ μέχρι σήμερα αυτή την ονομασία και πως είναι κομμάτι του BDSM.
Λοιπόν αγαπητοί αναγνώστες αυτή είμαι και σας καλωσορίζω στο μικρό κόσμο που ξεκίνησα.
Καλώς ήρθατε στο μικρό λούνα παρκ του μυαλού μου. Θα δείτε πράγματα όμορφα, τρομαχτικά μα και ίσως λυπητερά. Θα αντέξετε άραγε; Κάποιοι ίσως να βρεθείτε αντιμέτωποι με σκέψεις που σας βρίσκουν σύμφωνους, άλλοι πάλι ίσως θιχτείτε. Δεν έχει σημασία όμως.... Αναρωτηθείτε μόνοι σας αν είστε ευπρόσδεκτοι.
Πέμπτη 23 Απριλίου 2015
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μια αθάνατη ελπίδα
Πόσες χιλιάδες, αμέτρητες λέξεις, ανούσιες, άσκοπες, τόσο φτωχές. Πως να αποδώσουν το συναίσθημα, το καρδιοχτύπι, εκείνο το σφίξιμο το οικεί...
-
Πόσες χιλιάδες, αμέτρητες λέξεις, ανούσιες, άσκοπες, τόσο φτωχές. Πως να αποδώσουν το συναίσθημα, το καρδιοχτύπι, εκείνο το σφίξιμο το οικεί...
-
στεκόταν εκεί αγέρωχο παρ' όλο που ο χρόνος του είχε φερθεί άσχημα.. εκεί που όλα ξεκίνησαν και τελείωσαν για εκείνη... ανατριχιάζει καθ...
-
Ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσω το blog μου μ' αυτό το τρόπο, ποτέ δεν είναι αργά βέβαια. Ποια είμαι λοιπόν που τολμά να λέει όλα όσα έχουν ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου