Σιωπή

Πόσα πολλά μπορεί να πει η σιωπή;
Όταν τα χείλη σφραγίζουν σφιχτά και μάταια προσπαθείς να κρύψεις όλα όσα η ψυχή ουρλιάζει μέσα στο μυαλό σου.
Πόσα πολλά μπορεί τελικά να πει η σιωπή όταν σε προδίδουν τα πάντα πάνω σου. Το βλέμμα, το κορμί σου, οι πιο απλές κινήσεις ικετεύουν να βγουν οι λέξεις, οι σκέψεις, όλα όσα με μανία κρύβεις.
Τότε όμως έρχεται το χτύπημα. Η στιγμή που δεν έχεις πλέον άλλη επιλογή "Τι έχεις;".
Ξέρεις καλά πως να πεις ψέμματα και να βγει στην επιφάνεια η αλήθεια μετά δεν είναι επιλογή.
Δαγκώνεσαι προσπαθώντας να αποφύγεις εκείνο το βλέμμα που σε ξεγυμνώνει κάθε φορά που πέφτει βαριά πάνω σου, οι σκέψεις σου τρέχουν χείμαρρος, όλα όσα θες να ξεστομίσεις, να Του χαρίσεις μα για κάποιο λόγο χτυπάνε τα κύματα πάνω στο φράγμα των χειλιών σου ενώ η φωνή σου πεισματικά αρνείται να δώσει τα χρώματα της.
Στέκεσαι ακίνητη σαν άγαλμα ενώ νιώθεις πως τρέμεις ολόκληρη, καίγεσαι από το πέπλο που σε τυλίγει ασφυκτικά ενώ το βλέμμα είναι ακόμα εκεί περιμένει.
Ο χρόνος κυλά εις βάρος σου δεν θα αργήσει να ρωτήσει ξανά και η δεύτερη φορά έχει μια χροιά πιο άγρια, ανυπόμονη σαν να μη καταλαβαίνει τι συμβαίνει μέσα σου ή ακόμα χειρότερα ξέρει πολύ καλύτερα από εσένα και δίνει αυτή τη μάχη μαζί σου Σύμμαχος.
Νιώθεις να πέφτεις σε μια κουνελότρυπα, μια αλμυρή βροχή κυλά στο πρόσωπο σου κι όλα αυτά γέννημα ενός φευγαλέου προβληματισμού που με τη σειρά του κάλεσε αυτή την ερώτηση που σε καθηλώνει.
Κουνάς το κεφάλι σου μήπως η ζάλη σε μεθύσει επιτέλους και σε λυτρώσει από τη πτώση στο κενό. Και να που ακούγεται η μουσική σου, και τρέχουν περισσότερα απ' όσα περίμενες και ξαφνικά δεν έχεις σταματημό. Είναι τόσα πολλά, αμέτρητα, αναζητούν να ακουστούν, να εξορκιστούν από μέσα σου.
Και έρχεται εκείνο το χαμόγελο που δεν είσαι ποτέ σίγουρη τι κρύβει στ' αλήθεια. Και οι δαίμονες σου βρίσκουν καταφύγιο στη φωνή Του.
Η σιωπή σπάει όπως το γυαλί. Το μόνο που χρειάζεται είναι ο σωστός ακροατής.

Ποια είμαι

Ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσω το blog μου μ' αυτό το τρόπο, ποτέ δεν είναι αργά βέβαια.
Ποια είμαι λοιπόν που τολμά να λέει όλα όσα έχουν γραφτεί μέχρι στιγμής και έχω πολλά να πω ακόμα.
Είμαι μια γυναίκα όπως όλες.
Είμαι μια σκλάβα που δηλώνει με χαρά και υπερηφάνεια ιδιοκτησία.
Το πραγματικό μου όνομα δεν έχει σημασία. Ούτε το πως μοιάζω. Σημασία έχουν τα λόγια μου και η στάση μου απέναντι σε κάποιες καταστάσεις.
Είμαι μια Gorean slave, μια kajira και έχω φωνή. Έχω γνώμη και την ελευθερία να μοιράζομαι τις σκέψεις μου ελεύθερα, χωρίς φόβο.
Ορισμένοι ίσως έχετε διαβάσει τα βιβλία, κάποιοι απλά τις απόψεις άλλων για το τι είναι το Gor και πως φέρονται στα κορίτσια όπως εγώ και ίσως κάποιοι δεν έχετε δει ποτέ μέχρι σήμερα αυτή την ονομασία και πως είναι κομμάτι του BDSM.
Λοιπόν αγαπητοί αναγνώστες αυτή είμαι και σας καλωσορίζω στο μικρό κόσμο που ξεκίνησα.

Κακοποίηση

Πριν μερικές μέρες έτυχε να διαβάσω κάτι που αφορά τη κακοποίηση εντός και εκτός BDSM κι αν είναι αποδεκτή. Τώρα που και πως το βρήκα συγνώμη αλλά δεν θα σας το πω.
Ας πάρουμε μερικά πράγματα λοιπόν από την αρχή.
Η κακοποίηση ΔΕΝ ανήκει ούτε εντός ούτε εκτός και γενικά δεν είναι αποδεκτή!
Για κανένα μα κανένα λόγο κάποιος που σέβεται και εκτιμά και αγαπά έστω στο ελάχιστο τον εαυτό του δεν θα έπρεπε να το δεχτεί. Είναι από όλες τις απόψεις λάθος!
Και λέγοντας λάθος εννοώ εκείνη τη μικρή εσωτερική φωνούλα που ουρλιάζει έτοιμο να φτύσει τα πνευμόνια του ότι αυτό που συμβαίνει στο σώμα δεν είναι αυτό που έπρεπε να βιώσει όσο μαζόχας και να είσαι!
Μερικά πρακτικά παραδείγματα:
1) Κανένας Κυρίαρχος που σέβεται τον εαυτό Του και πάνω απ' όλα εσένα δεν παίζει με τα όρια σου από τη πρώτη σας φορά. Η εξοικείωση έρχεται σταδιακά μαζί με την εμπιστοσύνη.
2) Οφείλει να σταματήσει αμέσως από τη στιγμή που λες μια συνθηματική συμφωνημένη λέξη ή κάποια κίνηση. Και ναι ισχύει και για μια σκλάβα αυτό!
Κανένας Αφέντης δεν σε ξέρει από τη καλησπέρα! Κανένας Αφέντης δεν έχει το δικαίωμα να σου στερήσει τη δυνατότητα να σταματήσει επειδή δεν αντέχεις!
3) Το να συζητάς και να σε ακούει είναι ζωτικής σημασίας! Πόνεσες και δεν σου άρεσε;!
Γιατί έγινε αυτό; Ήταν πιο δυνατά απ' όσο άντεχες; Δεν σου προκαλούσε ευχαρίστηση το συγκεκριμένο που επέλεξε;
Όλα αυτά ΠΡΕΠΕΙ να τα ακούσει προσεχτικά και να τα τηρήσει!

Έζησα έμμεσα τη κακοποίηση στο πρόσωπο μιας αγαπημένης φίλης.
Δεν ασχολήθηκε ποτέ με το BDSM ούτε ο τότε δεσμός της.
Κι όμως δεν τον εμπόδισε να τη κακοποιήσει σωματικά και πνευματικά. Ξεκίνησε από μικρές νύξεις, της έκοβε τον ειρμό όταν συζητούσε σ' ένα κοινωνικό περιβάλλον. Καθοδηγούσε τη συζήτηση σε θέματα που δεν είχε γνώσεις και σιγά σιγά την οδηγούσε στο να νιώθει χαζή!
Μη γελάτε και μη τολμήσετε να πείτε σιγά μη συμβεί σε εμένα αυτό. Είναι ένα πολύ ύπουλο μονοπάτι που εύκολα όλοι μας μπορούν να παραστρατήσουμε.
Το αποτέλεσμα αυτής της σχέσης λοιπόν ήταν να την αποκόπτει σιγά σιγά από το δικό της κοινωνικό περιβάλλον, να ελέγχει κάθε της κίνηση και όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει και αναζήτησε βοήθεια, της έλεγαν πως υπερβάλλει, πως απλά τη λάτρευε τόσο πολύ και ήταν κάτι φυσιολογικό.
Τόσο φυσιολογικό που όταν τη χτύπησε για πρώτη φορά δεν ήξερε που να στραφεί. Ένιωσε μόνη και ανήμπορη. Έκανε πολλές απόπειρες να τον εγκαταλείψει και κάθε φορά την έπειθε. Έγινε μια φορά πάνω στα νεύρα του. Δεν θα το ξανάκανε.
Το ξανάκανε. Και όχι μόνο μια φορά.
Όταν τόλμησε πια να μιλήσει σ' εμένα δεν ήθελα να τη πιστέψω. Όταν τους έβλεπα μαζί την είχε θεά. Της φερόταν σαν να ήταν ότι πιο πολύτιμο είχε. Άρχισα να αντιλαμβάνομαι τη δική της πραγματικότητα στις λεπτομέρειες. Έπινε ότι εκείνος ήθελε, απαντούσε στις συζητήσεις μας λες και ήταν παιδάκι δημοτικού, η αγκαλιά του ήταν σαν μέγκενη πάνω της.
Της στάθηκα και τον πολέμησε μέχρι που τα κατάφερε και τον χώρισε. Τη στοίχειωνε καιρό, την ενοχλούσε, προσπαθούσε να πείσει τους πάντες να τη κάνουν να γυρίσει σε εκείνον.
Και κάθε φορά χτυπούσε το κινητό μου και έκλαιγε. Και κάθε φορά ωρυόμουν σ' αυτούς που δεν ήθελαν να δουν όσα εκείνη τόλμησε να εξιστορήσει.
Καμία γυναίκα δεν τολμά να πει είμαι θύμα κακοποίησης γιατί απλά κανείς δεν τη πιστεύει μέχρι να εμφανιστούν τα πρώτα σημάδια. Αλλά τότε πλεόν είναι αργά. Η ψυχή της είναι ήδη τσακισμένη.
Αυτή η φίλη έχει πολλά ονόματα.
Κάποτε είχε και το δικό μου.
Και υποσχεθήκαμε ποτέ ξανά.
Γι' αυτό όποιος ή όποια κι αν είσαι που το διαβάζεις αυτό να θυμάσαι:
Η διαφορά κρύβεται στις λεπτομέρειες.
Μην είσαι ποτέ σίγουρος ποιον έχεις απέναντι σου μέχρι να πέσουν οι μάσκες.

Από πότε οι σκλάβες είναι άψυχες;

 Από πότε ο όρος σκλάβα συμβολίζει την πνευματική και σωματική απάθεια μιας γυναίκας που αισθάνεται πως αυτό την εκφράζει;
  Με τρώει καιρό τώρα αυτή η απορία. Όντας η ίδια σκλάβα δεν κατάλαβα πότε ξεκίνησε αυτός ο αστικός μύθος. Ξαφνικά το έβλεπα όλο και πιο συχνά το φαινόμενο αυτό. "Οι σκλάβες είναι άβουλες, δεν έχουν γνώμη, δεν έχουν φωνή, δεν δεν δεν..."
Στην αρχή σκέφτηκα εντάξει ίσως ορισμένοι έτσι επιθυμούν και θεωρούν πως πρέπει να είναι μια σκλάβα ή πιο σωστά η δική τους σκλάβα.
 Μα σιγά σιγά ανακάλυπτα πως αυτή η θεωρία είναι ευρύτερη αποδεκτή σχεδόν επιβλητική για όποιον δηλώνει ως status τον όρο "slave", με ότι συνεπάγεται αυτό.
Παρ' όλα αυτά τελικά τι συνεπάγεται με το να δηλώνει κάποιος ή κάποια slave?
Αν ρωτήσετε εμένα προσωπικά η απάντηση μου είναι η εξής:
Μια σκλάβα έχει βούληση γιατί πάνω απ' όλα είναι ένα ανθρώπινο ον.
Μια σκλάβα έχει συναισθήματα γιατί αν δεν αγαπά Τον Άνδρα που υπηρετεί δεν μπορεί να προσφέρει τον εαυτό της πραγματικά.
Μια σκλάβα έχει φωνή γιατί αν δεν μοιραστεί τις σκέψεις της με Τον Άνδρα που υπακούει δεν μπορεί να εξελιχθεί, να μάθει, να προχωρήσει.
Το να χαρίζεις την ελευθερία σου χωρίς δισταγμό και να υποτάσσεσαι ολοκληρωτικά είναι το πιο όμορφο δώρο που χαρίζει μια σκλάβα και το πιο πολύτιμο.
Γιατί στην ουσία χαρίζει τη ζωή της στα χέρια Του Άνδρα που επέλεξε.
Ένας Κυρίαρχος δε διαλέγει τη σκλάβα Του, εκείνη διαλέγει Τον Αφέντη της.
Εκείνος οφείλει να κάνει τα πάντα για να τη κερδίσει και να της αποδείξει πως είναι Άξιος να τη φροντίσει και να τη καθοδηγήσει στα μονοπάτια που λαχταρά να μάθει.
Μια σκλάβα είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός Ενός Κυρίαρχου.
Ένας Κυρίαρχος είναι όλο το σύμπαν μιας σκλάβας.

Ξεσκόνισμα Εγκεφάλου

   Ώρα να πιάσουμε το ξεσκονόπανο το azax και να τα κάνουμε όλα αόρατα. Ή μήπως θα έπρεπε να πω πιο σωστά ορατά;
   Καλώς ήρθατε γνωστοί άγνωστοι. Δεν υπόσχομαι πως ότι θα γράφεται θα αρέσει σε όλους, αλλά ίσως να ναι καλό αυτό.
  Ελπίζω πάντως να προβληματίσει και να "διδάξει" όσους ενδιαφερθούν να περάσουν το χρόνο τους διαβάζοντας όσα έχω να πω.

Καλό ξεσκόνισμα σε Όλους/όλους λοιπόν.

darna