Μ' ακούς;

Κρυμμένη πίσω από το χαμόγελο, το βλέμμα μου θολό κι αφηρημένο, πιέζω τον εαυτό μου να μείνω συγκεντρωμένη μα το μυαλό μου θέλει να ορίσει αλλιώς το παιχνίδι.
Η φωνή της καρδιάς μου ουρλιάζει και βρυχάται μανιασμένη θέλοντας να φτύσει όλο το δηλητήριο μεμιάς.
Όμως δεν πρέπει, δεν μπορώ. Κρυμμένη ανάμεσα στις σκιές μαλώνω εκείνη τη μικρή επαναστάτρια, της θυμίζω γρυλίζοντας ποια είναι και που είναι η θέση της. Μα εκείνη σαν μικρό παιδί κλαψουρίζει και γκρινιάζει μουρμουρίζοντας τα δικά της θέλω.
Μέσα σ' αυτό το χάος κρυφοκοιτάζω τρομαγμένη μήπως μ' ακούς, μήπως οι λέξεις τρέχουν από τα χείλη μου με μια βροντερή κραυγή και ακουστώ τόσο δυνατά που τα αυτιά μου θα μπορούσαν να ματώσουν.
Κι εσύ μου χαμογελάς και με κρύβεις ανάμεσα στα χέρια σου με τόση ζεστασιά που νομίζω ότι θα γίνω χιλιάδες κομματάκια.
Δεν είμαι από γυαλί, είμαι από πέτρα και φωτιά, είμαι κρύα όπως ο πάγος αλλά το άγγιγμά σου, εκείνο το βλέμμα που τόσο μισώ και αγαπάω μαζί, εκείνη η φωνή που κάνει τη ψυχή μου να τρέμει σαν φύλλο, με κάνουν να αμφιβάλλω από τι είμαι φτιαγμένη τελικά. Είμαι νερό; Είμαι χώμα ή πηλός;
Και βουλιάζω στη κινούμενη άμμο της κρυφής μου απόγνωσης αρνούμενη να τεντώσω το χέρι και να ικετέψω για βοήθεια. Όχι από περηφάνια, όχι από εγωισμό, από φόβο μη σε παρασύρω στο βούρκο μαζί μου και σε καταστρέψω. Πόσο φοβάμαι το πόνο που μπορώ να σου προκαλέσω. Φοβάμαι την αγάπη μου για εσένα, είναι λεπίδες από ατσάλι, είναι αμμοθύελλα αδυσώπητη.
Είναι όλα όσα φοβάμαι μήπως μ' ακούσεις να ψιθυρίζω όταν περπατάω στην ατελείωτη έρημο που με βρήκες να περιπλανιέμαι.
Άραγε μ' ακούς; Ή μήπως κατάφερα να ράψω τα χείλη μου και οι κραυγές είναι απλά μέσα στη σιωπή μου;