Jeux de mots

Ας παίξουμε λοιπόν.
Άραγε είμαστε αυτό που λέμε ή λέμε αυτό που είμαστε;!
Πόσο ειλικρινείς στα λόγια και τις πράξεις μας;
Η αλήθεια απέχει άραγε έτη φωτός από τα εύκολα ψέμματα;
Κοιτάζω το "κόσμο" γύρω μου απορημένη, μα η απάντηση είναι πάντα η ίδια:
Είμαστε εδώ γιατί μπορούμε.
Είναι εύκολο να βάλεις ένα "τομάρι" πάνω σου και να κρυφτείς πίσω από την εικόνα που θες να δείξεις.
Χωρίς αντίποινα, χωρίς έλεος, καταστροφικός στο μεγαλείο σου γιατί μπορείς.
Είναι εύκολο να "δίνεις" μέσα από διαπραγματεύσεις, κρυμμένος ανάμεσα στις λέξεις, να φάσκεις και να αντιφάσκεις, άλλα είπες άλλα εννοούσες.
Και αλλάζεις λοιπόν "δέρμα" και τάζεις, υπόσχεσαι, υποτάσεις και υποτάσσεσαι.
Και πληγώνεις και πληγώνεσαι, κατηγορείς όλο το σύμπαν εκτός από τον εαυτό σου.
Δεν κουράζεσαι; Δεν σε αδειάζει; Ή μήπως αυτό είναι που σε γεμίζει; Σε κάνει να νιώθεις γεμάτος, ζωντανός;
Είμαι σίγουρη για ένα πράγμα όμως. Δεν σε νοιάζει που οι δικές σου πράξεις σπέρνουν το χειρότερο. Δεν σε αγγίζει που παίρνεις στο λαιμό σου άλλους διαφορετικούς από εσένα, ίσως πιο αληθινούς.
Άλλους που αγαπάνε βαθιά αυτό που εσύ χλευάζεις και σακατεύεις ανεπανόρθωτα.
Και αναρωτιέμαι: είμαστε αυτό που λέμε άραγε; Ή μήπως λέμε αυτό που δεν μπορούμε να είμαστε;
Το χρησιμοποιούμε σαν μια μάσκα να κρύψουμε την ασχήμια, την αλήθεια που δεν θέλουμε να δούμε ούτε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας.
Και σαν λυσσασμένα αρπακτικά αναζητάμε εύκολα θηράματα, αθώα πλάσματα που λαχταρούν να γεμίσουν το δικό τους κενό με κάτι "διαφορετικό".
Ένας φαύλος κύκλος μολυσμένος που ρυπαίνει όλους. Ακόμα κι αυτούς που αγαπούν αυτό που είναι ότι λένε.