Γιατί δεν έχεις ένα κολάρο γύρω από το λαιμό σου αφού ανήκεις;
Επειδή είναι περασμένο γύρω από τη καρδιά μου, μόνιμα.
Γιατί δεν έχεις πάνω σου κάποιο έμβλημα που να καθορίζει τη φύση σου;
Είναι κρυμμένο πίσω από τα μάτια μου και εμφανίζεται μόνο για Εκείνον.
Γιατί δεν διατυμπανίζεις το όνομα Του για να ξέρω σε Ποιον ανήκεις;
Ξέρω εγώ που ανήκω κι αυτό αρκεί.
Γιατί δεν με σέβεσαι και δεν με υπακούς εφόσον είσαι αυτό που λες;
Υπακούω και σέβομαι Τον Ιδιοκτήτη μου, κέρδισε το σεβασμό και την υπακοή μου άρα ανήκουν μόνο σ' Εκείνον.
Γιατί δεν λες όλα όσα σου κάνει για να μάθεις να είσαι καλύτερη;
Μαθαίνω να είμαι καλύτερη για τη δική Του ευχαρίστηση. Γιατί να εκθέσω κάτι που αφορά λοιπόν τα δικά Του θέλω σε τρίτους;
Έχεις υποχρέωση να δέχεσαι να σε δανείζει.
Δεν έχω υποχρέωση να κάνω τίποτα που δεν ζητά Ο Ίδιος.
Μα πως θα γίνεις άξια της θέσης σου αν δεν ζητάς να σε ταπεινώνει;
Θα γίνομαι όσο με διδάσκει και με νουθετεί, Εκείνος γνωρίζει τη ψυχή μου.
Τέτοια γιατί δεν έχουν τελειωμό. Τέτοιες ερωτήσεις δείχνουν πόσο 'φτωχά" μυαλά υπάρχουν.
Άραγε θα ανεχόταν κανείς τέτοιες ερωτήσεις σε δική του ιδιοκτησία;
Θα επιβράβευε αν εξέθετε τη σχέση και δεχόταν τη γνώμη του καθενός;
Θα ήταν δεκτές επικρίσεις και προσωπικές γνώμες για το τι είναι σωστό και λάθος;
Τέτοια γιατί τελικά όντως δεν έχουν τέλος και είναι δίκοπο μαχαίρι.
Καλώς ήρθατε στο μικρό λούνα παρκ του μυαλού μου. Θα δείτε πράγματα όμορφα, τρομαχτικά μα και ίσως λυπητερά. Θα αντέξετε άραγε; Κάποιοι ίσως να βρεθείτε αντιμέτωποι με σκέψεις που σας βρίσκουν σύμφωνους, άλλοι πάλι ίσως θιχτείτε. Δεν έχει σημασία όμως.... Αναρωτηθείτε μόνοι σας αν είστε ευπρόσδεκτοι.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μια αθάνατη ελπίδα
Πόσες χιλιάδες, αμέτρητες λέξεις, ανούσιες, άσκοπες, τόσο φτωχές. Πως να αποδώσουν το συναίσθημα, το καρδιοχτύπι, εκείνο το σφίξιμο το οικεί...
-
Πόσες χιλιάδες, αμέτρητες λέξεις, ανούσιες, άσκοπες, τόσο φτωχές. Πως να αποδώσουν το συναίσθημα, το καρδιοχτύπι, εκείνο το σφίξιμο το οικεί...
-
στεκόταν εκεί αγέρωχο παρ' όλο που ο χρόνος του είχε φερθεί άσχημα.. εκεί που όλα ξεκίνησαν και τελείωσαν για εκείνη... ανατριχιάζει καθ...
-
Ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσω το blog μου μ' αυτό το τρόπο, ποτέ δεν είναι αργά βέβαια. Ποια είμαι λοιπόν που τολμά να λέει όλα όσα έχουν ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου