Master-slave: Αρμονία ή Ανισότητα;

Ποιος διαλέγει ποιον;
Πώς έρχεται το πρώτο βήμα πριν γίνει η πρόσκληση για ένα χορό;
Κάποιοι υποστηρίζουν με πυγμή πως τη κίνηση οφείλει να τη κάνει αυτός που παραδίδεται, που ζητά περπατώντας ανάμεσα στη λαχτάρα και τη ντροπαλότητα να καθοδηγηθεί.
Κάποιοι αρπάζουν την ευκαιρία με μια δόση αγριότητας για να μην αφήσουν περιθώρια για το ποιος θα οδηγήσει το χορό.
Στο τέλος όμως όταν το τραγούδι τελειώνει και τα κορμιά χωρίζονται ελαφρά, για μια μαγική στιγμή τα χέρια ενωμένα αποφασίζουν αν θα ακολουθήσουν τον επόμενο σκοπό.
Όλα ξεκινάνε και τελειώνουν με μια απόφαση, μια ανοιχτή πρόσκληση εμπιστοσύνης.
Είναι εύκολο να παίρνουμε ως δεδομένο τη πίστη και την αφοσίωση μιας σκλάβας, είναι εκεί πάντα υπάκουη, πρόθυμη, με τη λαχτάρα να προσφέρει ότι της ζητηθεί.
Όταν ήρθα αντιμέτωπη για πρώτη φορά με μια άλλη πραγματικότητα απόρησα.
Πόσο συχνά θυμάστε να εκτιμάτε το δώρο που προσφέρει ένα κορίτσι; (ή ένα αγόρι, δεν κάνω διακρίσεις χεχε) Την ανεξάντλητη αγάπη και υπομονή που έχει.
Γιατί είναι μέρες που η καθημερινότητα δεν είναι καλή και υπάρχει ένταση, θυμός, στρες.
Και όλα αυτά δεν είναι μόνο μέσα στη καθημερινότητα Του Κυρίαρχου αλλά και στη δική της.
Γυρνά και στέκεται έξω από τη πόρτα. Βαθιές ανάσες, χαμόγελο στη σκέψη πως επιτέλους γύρισε στο καταφύγιο της και μπαίνει μέσα.
Απαντά όσο πιο ανάλαφρα γίνεται για το πως ήταν η μέρα της, είχε κάποια θέματα τίποτα σοβαρό όμως απλά της κόστισε λίγο από την ενέργεια της.
Αλλάζει, αποδεσμεύεται από τη μάσκα που φορά στη κοινωνία, είναι ξανά ο εαυτός της.
Αλλαγή σεναρίου λοιπόν: Είναι σπίτι, η πόρτα ανοίγει και βροντά, ενώ είναι έτοιμη να τρέξει όλο χαρά αναγνωρίζει αυτή την ένταση στον αέρα αμέσως, η μέρα Του δεν είναι καλή. Πλησιάζει και χαιρετά όπως αρμόζει και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα ρωτά πως ήταν η μέρα Του.
Βγαίνει ο χείμαρρος και εκείνη προσπαθεί με όλες τις δυνάμεις της να σταθεί βράχος. Ακούει προσεκτικά, ψάχνει λέξεις να αλαφρύνει την οργή.
Τέτοιες μέρες πάντα κυλούν, καμιά φορά με ένα γρήγορο ξέσπασμα, άλλες όμως μέχρι να έρθει το ξημέρωμα δεν έχουν τελειωμό.
Τέτοιες μέρες όλα Του φταίνε, οι ερωτήσεις, οι προσπάθειες της να Του αποσπάσει το μυαλό, η προθυμία της.
Αυτό που πληγώνει μια σκλάβα δεν είναι οι αντιδράσεις, αλλά η ανικανότητα που νιώθει εκείνες τις στιγμές. Ανίκανη να μπορέσει να κάνει αυτό το κάτι παραπάνω που ίσως να άλλαζε τα πράγματα. Δεν είναι ανόητη, αυτό το κάτι είναι το ανέφικτο, είναι το γέννημα της αγάπης της.
Μέσα στη ζάλη του ύπνου της νιώθει ένα φιλί όταν τέτοιες μέρες σβήνουν μέσα από τα όνειρα. Και κρυμμένη ανάμεσα στα μαλλιά της και το μαξιλάρι της, χαμογελά γεμάτη ευτυχία.
Είναι τελικά αρμονία ή ανισότητα να είσαι σκλάβα Του Αφέντη σου;