Σιωπή

Πόσα πολλά μπορεί να πει η σιωπή;
Όταν τα χείλη σφραγίζουν σφιχτά και μάταια προσπαθείς να κρύψεις όλα όσα η ψυχή ουρλιάζει μέσα στο μυαλό σου.
Πόσα πολλά μπορεί τελικά να πει η σιωπή όταν σε προδίδουν τα πάντα πάνω σου. Το βλέμμα, το κορμί σου, οι πιο απλές κινήσεις ικετεύουν να βγουν οι λέξεις, οι σκέψεις, όλα όσα με μανία κρύβεις.
Τότε όμως έρχεται το χτύπημα. Η στιγμή που δεν έχεις πλέον άλλη επιλογή "Τι έχεις;".
Ξέρεις καλά πως να πεις ψέμματα και να βγει στην επιφάνεια η αλήθεια μετά δεν είναι επιλογή.
Δαγκώνεσαι προσπαθώντας να αποφύγεις εκείνο το βλέμμα που σε ξεγυμνώνει κάθε φορά που πέφτει βαριά πάνω σου, οι σκέψεις σου τρέχουν χείμαρρος, όλα όσα θες να ξεστομίσεις, να Του χαρίσεις μα για κάποιο λόγο χτυπάνε τα κύματα πάνω στο φράγμα των χειλιών σου ενώ η φωνή σου πεισματικά αρνείται να δώσει τα χρώματα της.
Στέκεσαι ακίνητη σαν άγαλμα ενώ νιώθεις πως τρέμεις ολόκληρη, καίγεσαι από το πέπλο που σε τυλίγει ασφυκτικά ενώ το βλέμμα είναι ακόμα εκεί περιμένει.
Ο χρόνος κυλά εις βάρος σου δεν θα αργήσει να ρωτήσει ξανά και η δεύτερη φορά έχει μια χροιά πιο άγρια, ανυπόμονη σαν να μη καταλαβαίνει τι συμβαίνει μέσα σου ή ακόμα χειρότερα ξέρει πολύ καλύτερα από εσένα και δίνει αυτή τη μάχη μαζί σου Σύμμαχος.
Νιώθεις να πέφτεις σε μια κουνελότρυπα, μια αλμυρή βροχή κυλά στο πρόσωπο σου κι όλα αυτά γέννημα ενός φευγαλέου προβληματισμού που με τη σειρά του κάλεσε αυτή την ερώτηση που σε καθηλώνει.
Κουνάς το κεφάλι σου μήπως η ζάλη σε μεθύσει επιτέλους και σε λυτρώσει από τη πτώση στο κενό. Και να που ακούγεται η μουσική σου, και τρέχουν περισσότερα απ' όσα περίμενες και ξαφνικά δεν έχεις σταματημό. Είναι τόσα πολλά, αμέτρητα, αναζητούν να ακουστούν, να εξορκιστούν από μέσα σου.
Και έρχεται εκείνο το χαμόγελο που δεν είσαι ποτέ σίγουρη τι κρύβει στ' αλήθεια. Και οι δαίμονες σου βρίσκουν καταφύγιο στη φωνή Του.
Η σιωπή σπάει όπως το γυαλί. Το μόνο που χρειάζεται είναι ο σωστός ακροατής.