Ώρα να πιάσουμε το ξεσκονόπανο το azax και να τα κάνουμε όλα αόρατα. Ή μήπως θα έπρεπε να πω πιο σωστά ορατά;
Καλώς ήρθατε γνωστοί άγνωστοι. Δεν υπόσχομαι πως ότι θα γράφεται θα αρέσει σε όλους, αλλά ίσως να ναι καλό αυτό.
Ελπίζω πάντως να προβληματίσει και να "διδάξει" όσους ενδιαφερθούν να περάσουν το χρόνο τους διαβάζοντας όσα έχω να πω.
Καλό ξεσκόνισμα σε Όλους/όλους λοιπόν.
darna
Καλώς ήρθατε στο μικρό λούνα παρκ του μυαλού μου. Θα δείτε πράγματα όμορφα, τρομαχτικά μα και ίσως λυπητερά. Θα αντέξετε άραγε; Κάποιοι ίσως να βρεθείτε αντιμέτωποι με σκέψεις που σας βρίσκουν σύμφωνους, άλλοι πάλι ίσως θιχτείτε. Δεν έχει σημασία όμως.... Αναρωτηθείτε μόνοι σας αν είστε ευπρόσδεκτοι.
Πέμπτη 23 Απριλίου 2015
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μια αθάνατη ελπίδα
Πόσες χιλιάδες, αμέτρητες λέξεις, ανούσιες, άσκοπες, τόσο φτωχές. Πως να αποδώσουν το συναίσθημα, το καρδιοχτύπι, εκείνο το σφίξιμο το οικεί...
-
Πόσες χιλιάδες, αμέτρητες λέξεις, ανούσιες, άσκοπες, τόσο φτωχές. Πως να αποδώσουν το συναίσθημα, το καρδιοχτύπι, εκείνο το σφίξιμο το οικεί...
-
στεκόταν εκεί αγέρωχο παρ' όλο που ο χρόνος του είχε φερθεί άσχημα.. εκεί που όλα ξεκίνησαν και τελείωσαν για εκείνη... ανατριχιάζει καθ...
-
Ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσω το blog μου μ' αυτό το τρόπο, ποτέ δεν είναι αργά βέβαια. Ποια είμαι λοιπόν που τολμά να λέει όλα όσα έχουν ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου